شهر شعرا

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقیست سلام دوستان و همراهان خوب وبلاگ شهر شعرا. از آنجا که هر آغازی پایانی داره . وبلاگ ما هم شامل این قاعده شد و با اینکه قلبا راضی به خداحافظی نیستیم، امٌا مجبوریم که از این کلمه استفاده کنیم و شما دوستان و یاران با وفا رو به خدای بزرگ بسپاریم. راستش من می خوام خودمو برا کنکور آماده کنم و از اونجایی که در حال حاضر اصلی ترین هدفم تو زندگی  همینه، میخوام که تمامِ وقتمو در خدمت این هدف قرار بدم تا اینکه موفق بشم. امیدوارم که این خداحافظی موقٌت باشه و دوباره برگردم با سلامی دوباره و شروعی نو. از اینکه تو این  مدٌت با ما همراه بودین، صمیمانه ازتون تشکٌر می کنم. آرا و نظرهاتون قابل احترام بودن، هستند و خواهند بود. از اونجایی که بزرگان همیشه گفتند که از هر کسی چیزی می توان آموخت، منهم از شما خیلی چیزها یاد گرفتم و امیدوارم که متقابلا ولو اندک و ناچیز توانسته باشم چیزی به دیگران بیاموزم. خداحافظی در هر صورت سخته، امٌا چیزی که گفتن این کلمه رو برا من یه کم آسونتر می کنه امیدی هست که به پس از موفقییتم در کنکوربرای بازگشتی دوباره دارم. پس برام با هر زبان و بیانی که می تونید دعا کنید تا بتونم موفق بشم. هرگز فراموشتون نمی کنم و همه رو به خدا می سپارم تا دیداری مجدد و سلامی دوباره. شاد، موفق، پیروز و از همه مهمتر، همراه با خانواده همیشه سلامت و شاداب باشید. مانا

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 5 مهر1386 ساعت 9 PM موضوع | لینک ثابت

سلام.

خیلی ممنون که تو این مدتی که نبودم بهم لطف کردیدو نذاشتید گلای قدماتون توی شهرم پژمرده بشن.راستش یه مدت نیستم.ولی شماها بیاین بهم سر بزنید و بگید آپ هستید تا به محض ورودم بیام پیشتون.

اسم شعر قبلی رو با اجازه ی دوستان و به پیشنهاد آقا فرهاد گذاشتم تنهایی. و جاداره از آقا مسیحای عزیز و همچنین آقا شادمهر گل تشکر کنم که لطف کردن و اسم های انتخابی خودشون رو برام نوشتن.

و فعلا تا بعد همتون رو به خدا می سپارم

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 8 شهریور1386 ساعت 10 PM موضوع | لینک ثابت

غم ها را رها کن .سعی کن تا بار دیگر لبخند بزنی.بگذار تا بار دیگر در بهار،گلهای وجودت شکوفه دهند.آهنگی جدید بخوان و موسیقی تازه ای بنواز . این فصل ،فصلی جدید است و امروز ،روزی تازه. بار دیگر نگاه کن . همه ی غمهایت را رها کن. شادی های جدیدی را در زندگیت جستجو کن .افسانه ای دیگر بخوان .ناکامی هایت را فراموش کن. خوشی دیگری را تجربه کن .حرکت کن .بگذار شنهای ساحل بر روی پاهایت حرکت کنند .طمع دوباره برخاستن را تجربه کن و به اوج آسمانها برس

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 8 شهریور1386 ساعت 9 PM موضوع | لینک ثابت

واسه تنهاییام تنها پناهی

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 18 مرداد1386 ساعت 9 PM موضوع | لینک ثابت

و خدا بود و تنهایی. سکوت حرف اوٌل و آخر بود. زمان بی معنا بود و زمین وجود خارجی نداشت. فرشته ها و ملایک آرام و رام در رفت و آمد بودند. همه چیز خسته کننده و تکراری شده بود. ذات پاک و جوهرۀ فطرتش تاب لحظات تکراری و بی تپش نداشت. به دنبال چیزی بود که با تمامی آنچه تا کنون خلق کرده بود تفاوت اساسی داشته باشد. شاید از فرمانبرداری بی چون و چرای فرشته های رام و مطیع، دلزده شده بود. در پی آفرینش جدیدی بود. در پی خلق موجودی سرکش و گستاخ و عصیانگر. موجودی که با وجود تمامی سرکشیها و طغیانهایش، می شد احسن الخالقینش نامید. پس با لبخندی حاکی از رضایت انسان را آفرید. سیب یا گندم و به تعبیری شاید هم انگور. فرقی نمی کرد هر آنچه که بود بهانه یی بود تا موجود خاکی را به تبعیدگاهی بفرستد و از دور نظاره گر افعال و رفتارش باشد... و خواسته برآورده شد و انسان که حسٌ کنجکاوی در وجودش با خون و پوستش عجین گشته، نه از سر گرسنگی که از ره ارضا نمودن آن حسٌ آتشین، گازی به سیب یا دندانی بر گندم فشرد و خود با دست خویش، حکم تبعید امضا نمود. به کجا امٌا؟!! جایی می بایست که این موجود فضول عاصی و سرکش بیاساید و بتواند از سر همان حسٌ کذایی کنجکاوی، خویشتن باز شناسد و سپس سر بالا گرفته و در آسمانها دستان پر نیازش را به سوی خالق بی نیاز خود دراز کرده و تقاضای بازگشت به بارگاه و زادگاه اوٌلیٌه نماید. پس به اشارتی زمین آفرید و زمان را مبنای آفرینش بی مثل و مانند خویش نمود. اینک صنعتگر بی مثل و مانند، ماوایی ساخته بود که انسان می توانست از دل آن گندم بر آورد و از رودهای جاری بنوشد و در لحظاتی فارغ از آشامیدن و خوردن دمی بیندیشد که کیست و چه می کند؟! از کجا آمده و به کجا باز خواهد گشت؟! امٌا انسان هنوز در پی گمشده یی بود. آب و نان و سرپناه لازم بود امٌا گمشدۀ انسان از جنس دیگری بود. این موجود تبعیدی، در هراس از لحظه های هراس آلود و وحشتناک زندگی در زمین چونان طفل جدا مانده از مادر به دنبال چیزی بود که در لحظات سخت و متلاطم حیات خویش به آن تکیه دهد. به غریقی می مانست که زورقی می طلبید تا در مسیر امواج سهمگین و زندگی بر باد ده، تمامی وجود خویش را به آن بسپارد و به سلامت از مخمصه جان به در بَرَد. و البتٌه که آفریدگار پُر توانش، جواب این معما و خواسته را می دانست. پس با تبسٌمی عشق را به مخلوق سرگشته و متحیٌرش ارزانی داشت تا با تکیٌه بر آن از طوفانهای دهشتناک حوادث عبور کند و به ساحل آرامش رهنمونش سازد. هیچکس به درستی نمی داند که تاریخ حقیقی آفرینش انسان کدام است. امٌا همگان می دانند که عشق به اندازۀ تاریخ انسان قِدمت دارد. با خون و پوستش سِرشته و با ذات وجودش آمیخته. از تاریکیها رهایش کرده و به سوی نور و هستی رهنمونش ساخته. در اَزَل پرتو حُسنت ز تجلٌی دَم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد از آنروز تا امروز عشق را ستوده اند و بسیار گفته اند و بی شمار نوشته اند. امٌا جناب مولاست که حرف اوٌل و آخر را در مورد عشق می زند و می فرماید که: هر چه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم خجل مانم از آن البته باز هم به قول حضرت عشق مولانا، نه هر عشقی چرا که: عشقهایی کز پی رنگی بُوَد عشق نَبوَد عاقبت ننگی بُوَد

نوشته شده توسط مانا در جمعه 5 مرداد1386 ساعت 11 PM موضوع | لینک ثابت

گفتم بمونه یادم، که دستت رو بگیرم

تا وقتی که بیدار شم، از تنهایی نمیرم

من کجا و خواب کجا؟! عجب خیال خامی!

فقط صدای هِق هِق، نه حرفی نه کلامی

بد بودم اونروزا که، از من تو خسته بودی

وقتی به خود رسیدم، اونوقت تو رفته بودی

ای کاش که قدرتو من، اونروزها می دونستم

می ذاشتمت جای ماه، اگر که می تونستم

ستاره ها رو تک تک، خرج چشات می کردم

از پشت آینۀ دل، فقط نگات می کردم

کوچِت غریب و ساکت، رفتی گذشتی از ما

پا نمیذاری حتٌی، به شهر خواب و رؤیا

وقتی هنوز نبودی، غم داده بود به بادم

یادش بخیر که چشمات، اومد رسید به دادم

من موندم و یه دنیا، شعرای نابِ حرفات

کاشکی شبم سَحر شِه، تا برسم به فردات

نگاه عاشقونه ات، مگه میره از یادم

شیرینِ من یادته؟ میگفتی من فرهادم؟

نه خواب اومد نه رؤیا، کار شبم تمومه

سپیده باز سر زده، خروس داره می خونه

به امٌید شب بعد، باز چشم من به راهه

در سوگ تو عزیزم، آسودگی گناهه.

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 28 تیر1386 ساعت 9 PM موضوع | لینک ثابت

و آنگاه که به جرم عشق در تاریکترین دخمه ی زمان محکوم به حبس ابدت می کنند تا اعمال گذشته ٬حال و آینده ات را با وجود تمامی غمهایت با شادی ها درآمیزی و در سبدی مروارید که در رویاهایت ساخته شد آنها را نثار معشوقت کنی٬ تا شاید اسمت درتمامی زمانها برای آیندگان بماند هیچ حرفی باقی نخواهد ماند به جز:                                                            

نوشته شده توسط مانا در جمعه 15 تیر1386 ساعت 11 PM موضوع | لینک ثابت

 بعضی وقتا خوشبختی در دو قدمی توست و تو به راحتی اونو از دست میدی . خوشبختی به معنی داشتن زنگی مرفه و پرپول نیست. خوشبختی شاید لبخند کودکی باشه که سر چهارراه دعا می فروشه و تو با ماشینت به آسونی از کنارش رد می شی. شاید جای دنج و آرومی باشه که تو رو به فکر فرو میبره و به خودت می رسونه و تو به مشکلات ، پول و زندگیت فکر می کنی.شاید هوای بارونی باشه و تو چترت رو باز می کنی ،نگاهی به بارون می ندازی و بی تفاوت ازش رد می شی. شاید ...

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 7 تیر1386 ساعت 10 PM موضوع | لینک ثابت

در این شهر صدای پای مردمی ست که همچنان که تو را می بوسند طناب دار تو را می بافند. مردمی که صادقانه دروغ  می گویند

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 10 خرداد1386 ساعت 11 AM موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط مانا در جمعه 28 اردیبهشت1386 ساعت 0 AM موضوع | لینک ثابت

از روزی که تو رفتی من،تنها شدم تو این قفس

زندگی سخت شده برام،خسته شدم از همه کس

بازم تو بی وفا شدی،رفتی شدی رهگذرم

به خاطر قلبمه که ساده ازت نمی گذرم

عقلم می گه:زندگیمون شیرین می شه بذار بره

دلم هنوز داد می زنه:دوسش داری،این بهتره

باید برم،سفر کنم،از عشق تو حذر کنم

چون نمی خوام عمرمو با بی مهریات هدر کنم

یه روز می فهمی کی بودم ،غصه تو قلبت می شینه

میای می گردی دنبالم ، قلب تو غم رو می بینه

اونوقته که قلب منم،تلافیشو در می آره

قلبتو داغون می کنه، بعد می گه دوستت نداره

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 30 فروردین1386 ساعت 11 PM موضوع | لینک ثابت

فکر کنم بیشتر آدمای روی زمین ، فصل بهار رو به سه تا فصل دیگه ترجیح بدن. البته این طبیعی هست که بعضیا عاشق پاییز و تابستون ویا حتی زمستون باشن . خلاصه اینکه در هر فصل حکایتی است و خاطرات دور یا نزدیک هر کسی. برا خیلی ها برگ ریزون پاییز و تماشای برف زمستون دست کمی از تماشای یه باغ پر از شکوفه تو دل بهار نداره و شاید نشه تماشای ریزش برف رو از پشت پنجره با هیچ چیز دیگه ای توی اون لحظه عوض کرد. اما بهار مکمل همه ی فصل هاست.شاهکار بی نظیر طبیعت و اغراق نیست اگر بگم که معجزه ای در زمین که هر سال یکبار اتفاق می افته. آره معجزه.کدوم معجزه غیر از بهار می تونه یه چوب خشک رو لبریز از شکوفه و جوونه کنه؟کدوم معجزه غیر از بهار می تونه باغ ساکت و خاموش رو تبدیل به میعاد گاه گل و سبزه و شکوفه و مرغهای خوش آواز کنه ؟ کدوم معجزه غیر از بهار می تونه برف ها رو به این سرعت آب کنه و سرما رو مقهور حضور خودش کنه تا رو سیاهی به زغال بمونه!و از دل خاک گندم جوونه بزنه و طبیعت سیلی خورده از سرمای زمستون رو به تولدی دوباره نوید بده؟ اصلا اجازه بدید که بگیم بهار ، فصل فصل هاست. برا ما ایرانی ها خصوصا بهار معنای خاص دیگه ای هم داره و اون شروع و آغاز سال نو هست . پس درود و هزاران درود بر نیاکان ما که با درایت و فهم و درک عمیقشون بهار رو سر آغاز و سر فصل زندگی دوباره و تحویل و تحول قرار دادند. راستی اگر ما دلامونو با بهار پیوند بزنیم چی میشه؟اگر سعی کنیم که غمها و غصه ها و رنج ها و درد ها و نا امیدی ها رو که در واقع مظهر و نمونه ی همون فصل های زرد و سرد هستن ، جارو کنیم و تو دلا ، بهار عشق و امید و دوست داشتن رو جایگزین کنیم چی میشه؟ فکر کنم اونوقت فرق نمی کنه که پاییز باشه یا بهار، سرد باشه یا گرم ، احساس گرم و لطیف بهاری همه ی و جودمونو پر می کنه و شاید ما هم مثل زنده یاد سهراب سپهری زیر لب زمزمه کنیم : من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هشیار است به امید روزای سبز و بهاری شدن دلا سال نو مبارک

نوشته شده توسط مانا در چهارشنبه 1 فروردین1386 ساعت 3 AM موضوع | لینک ثابت

کسی که بازی می کنه توانایی باخت رو داره اما کسی که بازی نمی کنه از قبل باخته

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 24 اسفند1385 ساعت 10 PM موضوع | لینک ثابت

یادمان باشد که امروز جفایی نکن        گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 24 اسفند1385 ساعت 9 PM موضوع | لینک ثابت

در زیرِ بارانِ احساس

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 17 اسفند1385 ساعت 10 PM موضوع | لینک ثابت

قناری و قفس

نوشته شده توسط مانا در سه شنبه 1 اسفند1385 ساعت 10 PM موضوع | لینک ثابت

اینارو نوشتم برای دانشجو هایی که نیاز مبرم به نمره دارن و می خوان کیلویی نمره بگیرن.

نوشته شده توسط مانا در دوشنبه 30 بهمن1385 ساعت 2 PM موضوع | لینک ثابت

پرواز را به خاطر بسپار 

پس چونان هر انسان آزاده ای سر به عصیان برداشت.اما روح تسلیم ناپذیرش اسارت را برنمی تافت.می دانست که در اسارت می آید و اسیر هم می رود،آنچنان است که گویی هرگز وجود نداشته است.

نوشته شده توسط مانا در جمعه 13 بهمن1385 ساعت 4 PM موضوع | لینک ثابت

گلبرگ خانوم

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 5 بهمن1385 ساعت 11 PM موضوع | لینک ثابت

سلام بچه ها اینم یه وبلاگ باحال دیگه                     www.soulmaz2007.blogfa.com

حتما یه سری بزنید

نوشته شده توسط مانا در پنجشنبه 7 دی1385 ساعت 11 AM موضوع | لینک ثابت